Podobnie w niektórych regionach Polski do wigilijnego stołu zapraszano dusze przodków. Niektóre z nich mogły przybrać postacie zwierzęce. Wierzono, że mogą one przebywać wspólnie ze swoimi bliskimi. Taki właśnie cud zdarzał się w tę niesamowitą noc. Siadając do stołu i zajmując miejsce na ławie, dmuchało się na nie, bojąc się skrzywdzenia jakiejkolwiek duszyczki. Zostawiano też otwarte drzwi do sieni, po to, by przebywające w domostwie dusze mogły bez przeszkód opuścić pomieszczenie. Z duchami jednak trzeba było obchodzić się ostrożnie. W ten niezwykły czas wszystkie stworzenia, pozaziemskie, ziemskie i cały świat bratały się ze sobą. Jednak nikt na dłuższy okres czasu nie chciał mieć nic wspólnego z duchami. Strach ogarniał każdego, kto tylko o nich pomyślał. Proszono zatem, aby po Wigilii powróciły do swojego tajemniczego świata. <<< |
